خوبی کن شاید فردای نباشد

وقتی که᾽مردم مرا در تابوت سیاه رنگی بگذارید تا همه بدانند که در تمام طول عمر داغدار بودم .

دستهای مرا بیرون بگذارید تا همه بدانند که این دستهای سرد من منتظر دست گرم یار بود

چشم های مرا باز بگذارید تا همه بدانند که این چشمهای من منتظر چشم یار بود

 ودر آخر تکه یخی به عنوان صلیب بر روی قبرم بگذارید تا با اولین اشعه آفتاب آب شود

 تا همه بدانند که در تمام عمر کسی نداشتم تا برایم بگرید

تلخی شراب به جون می خرم

که فقط  وقت خوردن بگم

بسلامتی اون که دوسش دارم

لحظه هاراگذراندیم تابه خوشبختی برسیم

غافل ازاینکه همین لحظه هاخوشبختی ماست

<<اگرخاک کندمرادرآغوش      هرگزنکنم ترافراموش>>

دوستی مانندسیمان خیس است هرچه می گذردسخت تر می شود

خانه بدوش فنادرشب طوفانیم

                                          داغ کدامین خطاخورده به پیشانیم

همسفر بادها رفته ام ازیادها

                                           فاصله ای نیست تالحظه ای ویرانیم

خوب نه آنگونه خوب تابه بهشتم بری

                                          زشت نه آنگونه زشت تاکه بسوزانیم

سایه اهریمن است یا شبهی ازمن است

                                            این که نفس می کشددرمن پنهاتیم

کوی زلفت شبی خیمه در این دشت زد

                                            آه که تعبیرشدخواب پریشانیم

درشب غربت مپرس حال خراب مرا

                                              یک سره طوفانیم یک سره بارانیم

این مطلب رو از یک وبلاگ برداشتم بااجازه اقاسعیدوهمسرمحترمش

نوشتم نامه اي بر برگ انجير                شدم سرباز بدبخت عجب شير

نوشتم نامه اي بر برگ انگور                 شدم سرباز و گشتم از وطن دور

به خط کردن تراشيدن سرم را                  لباس ارتشي كردن تنم را

خداوندا ببين احوال مارا                       كلاغ پر مي برند گروهان مارا

چرا مادر مرا 20 ساله كردي                 در اين شهر غريب مرا آواره كردي

الهي مادري پسر نزايد                             اگر زايد عجب شيرش نيايد

گروهبانا مرا بيچاره كردي                    لباس شخصي ام را پاره كردي

گروهبانم چنان زد زير گوشم                 خيال مي كرد كه من سبزي فروشم

شدم سرباز نيروي زميني                        غذاي هر شبم شد سيب زميني

به ترمينال عجب شير چون رسيدم                        صداي طبل و شيپور را شنيدم

به دل گفتم كه اين طبل نظام است             2 سال شخصي گري بر من حرام است

به اردو ميروم با كوله پشتي                       به ما چاي ميدهند و نون خشكي

لباس ارتشي رنگ زمين است                       مخور مادر غم دنيا چنين است

شبي در پادگان بودم نگهبان                          دمي خواب و دمي گريان و پريشان

الهي خير نبيند سرگروهبان                          كه امشب باز مرا كرده نگهبان

نگهبانم نگهبان دم هنگ                                ستاره ميشمرم با يك دل تنگ

به حق ماه و خورشيد و ستاره                             اميدوارم كه برگردم دوباره

 ۱۳۸۷/۹/۱۶

روز دانشجو

پاییزخواهد امدوخاطرات

دانشجویی رابرگ برگ ورق

خواهد زد و تو در اوج لبخندها

به گذشته حسادت می کنی

روزت مبارک

چه زيباست به خاطره تو زيستن وبرای تو ماندن و به پای تو مردن

و به پای تو سوختن و چه تلخ و غم انگيز است دور از تو و بدون تو

زيستن و برای تو گريستن و به عشق و دنيای تو نرسيدن

ای کاش ميدانستی بدون تو مرگ گواراترين زندگی است

بدون تو و دور از دستهای مهربان تو و به دور از قلب حساست زندگی

چه تلخ و نا شکيباست

تقديم به تو ای عزيز و مهربان که آفتاب مهرت در آسمان دلم هرگز غروب

نميکند.تا وقتی شکوفه های مـريـم ميهمان شبستان قلبم باشند اميـــد

جاری است

  برای یافتن مروارید دریاها را جستجو مکن شاید در گریبان خودت باشد

قدر دستهایم را بیشتر دانستم و قدر چشمهایم را تازه فهمیدم چه شکوهی دارد

و معنی بوسه را حالآ فهمیدم و معنی لذت را دانستم

که قلم را در دستهایم بگیرم و چیزی درباره تو بنویسم

و با چشمانم این کلمات را نگاه میکنم و غرق تک تک کلمات میشوم

و حرف های دوستم را که در نامه بود را بوسه بزنم 

و دوستی  ما دو تا باعث شد تا معنی لذت را بفهمم